اکنون که چین آن را نمیخواهد زبالههای پلاستیکی شما کجا خواهند رفت؟ فیس بوک توییتر Flipboard ایمیل 13 مارس 20194: 28 PM ET
پیام بگذارید
زباله های پلاستیکی Trader Joe's و یک کارت AARP از تپه های زباله های پلاستیکی انباشته شده در اندونزی به بیرون نگاه می کنند.
این نشانه یک معضل جدید جهانی است: اکنون که چین دیگر آن را نمیخرد، کشورهای ثروتمند با زبالههای پلاستیکی خود چه کنند؟

برای سالها، آمریکا میلیونها تن فنجان ماست مستعمل، ظروف آبمیوه، بطریهای شامپو و انواع دیگر زبالههای پلاستیکی را به چین فروخت تا در محصولات جدید بازیافت شود.
و فقط ایالات متحده نبود حدود 70 درصد از زباله های پلاستیکی جهان به چین رفت - حدود 7 میلیون تن در سال.
با شروع و شکوفا شدن مشاغل بازیافت، میلیونرهای چینی متعددی به وجود آمدند. مطمئناً، آنها برای زبالههای پلاستیکی و کاغذی دنیا پول پرداختند، اما از فرآوری آن و فروش مواد خام بهدستآمده، پول بیشتری بهدست آوردند.
اما سال گذشته دولت چین بمبی را بر تجارت جهانی بازیافت انداخت: تقریباً تمام واردات زباله را کاهش داد. و اکنون مقدار زیادی از آن پلاستیک به کشورهای دیگر ارسال می شود که ظرفیت بازیافت یا دفع ایمن آن را ندارند.
برای درک وضعیت کنونی باید به چند دهه قبل برگردیم.
یک میلیاردر متولد می شود
در سال 1995، ژانگ یین یک شرکت بازیافت کاغذ در چین به نام Nine Dragons راه اندازی کرد. او اولین زن میلیاردر چین خواهد بود. چین می خواست ضایعات کاغذ و پلاستیک را به محصولات بیشتری بازیافت کند و یین بازار را تصرف کرد.
مارتین بورک یکی از قدیمیترین عملیات بازیافت در ایالات متحده را به عنوان بخشی از آن اداره میکندمرکز اکولوژیدر برکلی، کالیفرنیا، او میگوید: «دلالهایی در سرتاسر جهان بودند که هر ضایعات پلاستیکی را که پیدا میکردند، خریداری میکردند و دلار بالایی برای آن پرداخت میکردند.
و این تاکتیک درخشان برای افزایش سود وجود داشت: بنادر ساحل غربی در ایالات متحده مملو از کانتینرهای حمل و نقل چینی خالی بود که برای تحویل کالا به مصرف کنندگان آمریکایی آمده بودند. بورک میگوید: «بنابراین، فرستادن [ضایعات] از بندر در یک کشتی خالی که به هر حال در حال بازگشت بود، بسیار منطقی بود.
برای بازیافتکنندگان آمریکایی، این معامله خیلی خوب بود که نمیتوانستند آن را کنار بگذارند. بسیاری از انواع پلاستیک - کیسهها، فنجانها، روکشهای پلاستیکی، لایههای نازک - دستگاههای مرتبسازی صمغ در مراکز بازیابی مواد در ایالات متحده و تقریباً برای بازیافتکنندگان ارزشی ندارند.
کارشناس زباله جو دانلوپ در مرکز بازیافت مواد در آتن{0}Clarke County در نزدیکی آتن، Ga.، مشکل را توضیح داد. تسمههای نقاله هزاران زباله را هر ساعت تحویل میدهند و آهنرباها فلز و کاغذ را برای بازیافت به داخل سطلها میبرند. مقداری پلاستیک نیز در صورتی که قابل بازیافت باشد محبوس میشود - برای مثال بطریها. اما بقیه، مانند یک جعبه پوشیده از پلاستیک فیلم - ورقه های پلاستیکی انعطاف پذیر نازک - بازیافت آسان نیست.
او یک تکه مقوای 2- فوت مربعی- را از یک انبوه زباله 10 فوتی بیرون میآورد. او میگوید: «یک جعبه مقوایی که در پلاستیک بدون آلودگی ما. 1 پیچیده شده است. "این خیلی بد است. چه چیزی در مورد یک جعبه مقوایی افتضاح است که مجبور شدند بروند و این کار را با آن انجام دهند؟"
او میگوید ترکیب مقوا/پلاستیک در اصل نوشیدنیها را در خود جای میداد، "اما آیا تا به حال مجبور شدهاید ظروف را باز کنید؟ این باعث درد میشود."
دانلوپ میگوید که بسیاری از پلاستیکها هنگام بازیافت در ایالات متحده بیفایده هستند. تا زمانی که چین از راه رسید، بیشتر در محل های دفن زباله ختم می شد.
چین ظرفیت زیادی برای رسیدگی به پلاستیک و تعداد زیادی نیروی کار ارزان برای جداسازی مواد قابل بازیافت از غیرقابل بازیافت داشت. تا سال 2016، ایالات متحده تقریباً صادرات داشت700000 تن در سالتنها به چین به طور کلی، چین 7 میلیون تن از سراسر جهان وارد کرده است.
حدود پنج سال پیش، دولت چین شروع به نگرانی در مورد ورود این همه زباله به داخل کرد. بسیاری از پلاستیکها به موادی آلوده شده بودند که بازیافت آن را دشوار و گران میکردند - کاغذ، ضایعات مواد غذایی، بستهبندی پلاستیکی (که قابل بازیافت نیستند). و مقداری از پلاستیک برای بازیافت سخت بود و بنابراین واردات آن سودآور نبود.
علاوه بر این، بسیاری از پلاستیک ها به طور غیرقانونی و بدون مجوز به صورت مخفیانه وارد شدند. این بازیافتکنندگان-بهوسیله-شب، چیزهایی را که نمیتوانستند بازیافت کنند، ریختند و باعث آلودگی در خشکی و آبراهها شد.
در واقع، بورک برخی از ضایعات پلاستیکی عملیات خود در برکلی را ردیابی کرد. در سال 2016، او یک فرستنده GPS را در یکی از ضایعات کاغذ و پلاستیک خود از مرکز اکولوژی دفن کرد. دلالان زباله آن را خریدند. او سیگنال های الکترونیکی فرستنده را تا شهری در چین دنبال کرد. Bourque سپس با ساکنان محلی تماس گرفت تا آنچه را که برای آن اتفاق افتاده مستند کند. آنها آنچه را که دیدند به بورک گزارش دادند.
او میگوید: «و آنچه ما یافتیم برخی از بدترین کابوسهای ما را تأیید میکند: ریختن موادی که نمیتوانستند بازیافت کنند، پلاستیک در زمینهای کشاورزی که در خاک مزارع ذرت در آن نزدیکی قرار گرفتهاند، در درههای محلی محلی ریخته میشوند.
چین می گوید نه
بنابراین دولت چین سرکوب کرد.
در سال 2017، دولت شروع به کاهش واردات زباله های پلاستیکی کرد. سپس بمب بزرگ: در ژانویه 2018، تقریباً تمام واردات را ممنوع کرد. سال گذشته، چین کمتر از 1 درصد از کل سال 2016 خود را به خود اختصاص داد.
این بدان معناست که حجم عظیمی از پلاستیک به دنبال مکانی برای رفتن است. بورک می گوید به خصوص در غرب ایالات متحده، جایی که جوامع به شدت به تجارت چین وابسته بودند.
او می گوید: «بسیاری از آن در حال ذخیره سازی است. می دانید، افرادی که فضای انبار دارند. بسیاری از جوامع - مانندیوجین، سنگ معدن. - به طور موقت جمع آوری چیزهایی مانند ظروف ماست و بطری های شامپو را که به چین می رفتند متوقف کرد.
Keefe Harrison یک سازمان غیرانتفاعی به نام theمشارکت بازیافتکه برای بهبود نرخ بازیافت کار می کند. او میگوید که پلاستیکهای بیشتری در ایالات متحده اکنون در محلهای دفن زباله یا سوزانده میشوند که باعث آلودگی میشود. و او می گوید این سردرگمی برای مصرف کنندگان دلسرد کننده است. او می گوید: «روشن و خاموش کردن بازیافت بسیار سخت است. شما نمی توانید به شهروندان خود بگویید امروز ما هستیمبازیافت نیستدیگر، اما هفته آینده دوباره شروع خواهیم کرد. "
هریسون میگوید اگر بازیافتکنندگان در ایالاتمتحده میخواهند کسری را جمعآوری کنند، به کمک نیاز دارند. برای یک چیز، آنها به پلاستیک خوب و با ارزش بیشتری نیاز دارند - بطریها و وانهایی مانند مواد شویندهای که میآیند، برای مثال، که بازیافت آنها آسانتر و تبدیل به پلاستیک خام میشود و میتوان آنها را در ایالات متحده به فروش رساند. بنابراین این مرحله یک است که باید آن را اصلاح کنیم.»
مقاصد جدید
در همین حال، حمل و نقل زباله های پلاستیکی به دیگر کشورهای آسیای جنوب شرقی به شدت افزایش یافته است. صادرات از ایالات متحده به تایلند در یک سال تقریباً 7000 درصد افزایش یافت. مالزی چند صد درصد افزایش یافت. این اعداد در سال 2018 پس از کاهش واردات این کشورها کاهش یافت.
استیو ویلسون یک فعال محیط زیست و مستندساز است که با پروژه ای به نام زباله کار می کندداستان چیزها. او همچنین با یک گروه زیست محیطی به نام اکوتون در اندونزی، یکی دیگر از کشورهای بزرگ واردکننده، کار کرده است. ویلسون از شهری نزدیک یک کارخانه بازیافت در شهر سورابایا بازدید کرد. این گیاه عدل های کاغذی را با پلاستیک مخلوط می کند.
او می گوید: «آن پلاستیک توسط کارخانه کاغذ جدا می شود. "در جامعه همسایه ریخته می شود، و سپس تنها راه خلاص شدن از شر آن سوزاندن آشکار آن است. همچنین به عنوان سوخت برای آب جوش برای تولید توفو در کارخانه های کوچک توفو در اطراف استفاده می شود. ... هوا، آب و زمین (همه) تحت تأثیر این قرار می گیرند."
و او کسی است که اقلام منحصربهفرد آمریکایی را مستند کرده است که نشان میدهند بسیاری از زبالهها از کجا آمدهاند - "مانند کارتهای AARP با نامهایی روی آنها. بنابراین واضح است که میدانید از کجا آمده است."
